Pano Live

U bent hier

Home > Nieuws > Pano Live

Interview met Lin Delcour en Pascal Seynhaeve
Eindredactie Pano

Op 13 september vindt de pilooteditie van Pano Live plaats in Bibliotheek De Krook. Je krijgt er de Pano-reportage over armoede in Vlaanderen te zien en kan in gesprek gaan met de makers en experten. Pano is het wekelijkse duidingsmagazine van VRT dat indringende reportages over de grote thema’s van deze tijd brengt. Een gedreven team van reporters diept de beste nieuwsverhalen uit en zoekt het antwoord op actuele vragen. Elke week krijgt één thema de volle aandacht. Voor Pano werd de expertise van de redacties van het vroegere Koppen en Panorama gebundeld. Lin Delcour en Pascal Seynhaeve zijn de tandem achter de eindredactie van het programma. Ook zij zullen van de partij zijn tijdens Pano Live. Ze vertellen hier al wat er zoal komt kijken bij het bedenken, maken en, niet onbelangrijk: de nazorg van zo’n Pano-aflevering.

Wat houdt jullie job precies in? 
Lin: ‘We zijn continu, van a tot z, een klankbord voor de redactie: vanaf de pitch van het idee, tijdens het proces tot de montage. Alles wordt door ons begeleid, tot zelfs het online gegeven en alle extra’s: wat we bijvoorbeeld maken voor het journaal en radioduiding. Ook behandelen wij reacties van kijkers nadat de uitzending op televisie is geweest en houden we feedbackvergaderingen. Sommige Pano’s leiden een lang leven. De reportage over de luchtkwaliteit bijvoorbeeld, daar zie je nog steeds het effect van. Filter Café Filtré is een organisatie die elke vrijdagochtend de straat voor bepaalde scholen blokkeert om auto’s te weren.’
Pascal: ‘Wij bepalen wat de bakens zijn waarbinnen er gewerkt kan worden en hebben de eindverantwoordelijkheid voor als er iets mis zou gaan, ook naar de buitenwereld toe. Ook alle vragen van journalisten of vragen die online en via sociale media binnenstromen, volgen wij op.’ 
Lin: ‘Pano is een onderzoeksjournalistiekmagazine waar heel wat deontologische en juridische opvolging bij komt kijken. Soms roeren we in een potje waarvan sommige mensen niet graag hebben dat er in geroerd wordt, en dan komen de lastige telefoons of dreigt er wel eens een advocaat. Dat komt ook bij ons terecht. Kunnen we alles wat we doen, zoals undercovers, journalistiek verantwoorden? Wij waken over wat uitgezonden wordt, dat alles klopt, ook deontologisch.’ 
Pascal: ‘Daarnaast moeten wij heel vaak nee zeggen. Veel mensen kennen Pano. Van buitenaf krijgen we dan ook veel ideeën toegestuurd voor nieuwe reportages. We maken er maar 20 per jaar dus de lat ligt bijzonder hoog. Dan is het aan ons om telkens de juiste keuze te maken. En dat willen we blijven doen, om impact te hebben.’ 

Hoe uit die impact zich? 
Lin: ‘Vooral in het maatschappelijke debat. Dat is een van onze pijlers waar we altijd voor proberen te gaan: een breed maatschappelijk thema behandelen waarvan we voelen dat het ertoe doet voor de Vlaming, dat mensen ermee bezig zijn of dat het impact heeft op hun leven. En dan zie je ook dat die reportages het debat van die week bepalen. Soms kunnen onderwerpen tot in het parlement geraken, omdat ze bepaalde heikele kwesties aansnijden die relevant zijn voor heel veel mensen.’ 
Pascal: ‘Je stapt uiteindelijk ook in de journalistiek om dingen in beweging zetten of te veranderen.’ 

Geeft dat effect nog iets meer voldoening? 
Lin: ‘Dat is vooral onze plicht, vinden wij. Een goed onderzoeksjournalistiekmagazine heeft impact en weegt op het maatschappelijke debat.’ 

Hoe gaan jullie om met al die betrokken kijkers?
Pascal: ‘Het landschap is ontegensprekelijk veranderd. De band met de kijker is veel directer geworden dankzij alles wat zich via het internet afspeelt. Mensen die online zitten willen onmiddellijk hun mening ventileren, ze willen in contact treden met de maker en antwoorden krijgen op vragen, het liefst instant. Wat we vooral merken bij dat langere reportagewerk, is dat mensen niet meer naar het geheel kijken en onmiddellijk op sociale media gaan fulmineren van zodra hen iets niet aanstaat. Dat is natuurlijk een teken van de tijd, wat als gevolg heeft dat we bijna altijd vragen aan het beantwoorden zijn. Via de mailbox, Twitter, Facebook …’
Lin: ‘De meningen zijn wel genuanceerd, maar commentaar op sociale media is dat vaak niet. Daar is het dikwijls een zwart-witverhaal, typisch voor onze gepolariseerde samenleving. Wij proberen in onze reportages de context en de nuances mee te geven, te ‘verdiepen’.’

Is het dan moeilijker geworden om reportages te maken? 
Lin: ‘De tijden zijn gewoon veranderd. Dat geldt voor elk aspect in de maatschappij. Iedereen is tegenwoordig journalist, iedereen filmt, maakt foto’s of kruipt in zijn pen. Vroeger waren die kanalen minder voor de hand liggend, je moest meer je best doen.’ 
Pascal: ‘We proberen elke keer opnieuw een aantal pijlers af te toetsen om te zien of een onderwerp Pano-waardig is. Dat gebeurt op basis van een aantal bakens. Is het een thema dat de Vlaming bezighoudt? Veroorzaakt het debat? Kunnen we dat betrokken vertellen? Kunnen we daar een goed tv-verhaal van maken? Brengt dit de maatschappij in beweging? Bij de reportage over de rusthuizen voelden we heel erg dat iedereen te maken krijgt met ouders of grootouders die ouder worden. Hoe mensen in rusthuizen behandeld worden spreekt heel veel mensen aan. Er zijn na die aflevering onnoemelijk veel reacties gekomen. Ook bij asbest zijn we erin geslaagd om het publieke debat te voeden, omdat iedereen bezorgd is om zijn gezondheid en er ook het fijne van wil weten.’

Hoe ontstaat een idee voor een reportage? 
Lin: ‘Een pitch komt van buitenaf of van een medewerker tijdens vergaderingen. Het is al gebeurd dat er iemand dankzij een persoonlijke ervaring met een idee komt. Je gaat met je auto naar de keuring, ervaart daar iets dat niet koosjer is en dat wordt dan dieselgate, ik zeg maar iets. Soms begint een idee voor een Pano-reportage met zoiets kleins.’ 

Zijn er ideeën waarbij jullie op bepaalde grenzen botsen? 
Pascal: ‘Zo zijn er heel veel. Bij een Pano-reportagemagazine is er één belangrijke component en dat is beeld. Een krantenjournalist kan van vijf anonieme interviews een sterk verhaal maken. Wij kunnen dan wel veel te weten komen, maar mensen moeten praten en wij moeten iets kunnen laten zien. Daar staan of vallen veel van onze reportages mee. Vaak weten we dat er iets aan de hand is en dat we het bij het rechte eind hebben, maar je kunt moeilijk een acteur het verhaal laten vertellen. Is een verhaal ook een goed tv-verhaal, dat ook een goeie Pano kan worden?’ 
Lin: ‘Vaak niet. En dan maken we de oefening. Wij maken 35 minuten televisie. Daar moet je voor willen gaan zitten. Dat is al niet gemakkelijk, omdat het informatie is en geen entertainment. Je moet de rit willen uitzitten als kijker. Daarom moet het spannend verteld zijn. Heel veel van onze energie gaat naar een goed verteld verhaal. Dat is métier, niet iedereen kan dat.’ 

Zijn er veel reportages die de televisie niet halen?  
Lin: ‘Soms gebeurt het dat we iets aan het uitzoeken zijn waarvan we voelen we dat er niet genoeg in zit voor een Pano, maar misschien wel voor een goeie Terzake of een stukje in het Journaal. Dan is het huis waarin we werken (VRT) fantastisch, omdat je je collega’s voor een stuk op weg kan helpen. Als je hard researcht op iets en je beseft dat het er niet inzit, dan is dat maar zo. Dat is nu eenmaal eigen aan het vak.’ 
Pascal: ‘Zo hebben we ook een aantal dingen onderzocht die niet hebben opgeleverd wat we voor ogen hadden. Naar de items waarvan we weten dat het een verhaal is, blijven we zoeken. We hebben bijvoorbeeld iemand undercover als werknemer aan de slag in een bedrijf. Hij heeft de zaken niet kunnen vaststellen waarvan we dachten dat ze er waren, terwijl we van andere bronnen horen dat ze er toch zijn. Dan laten we die werknemer daar niet meer werken, maar gooien we het over een andere boeg. Wat betekent dat de wijn soms anderhalf à twee jaar moet rijpen tot hij op smaak is gebracht, bij wijze van spreken. Soms is het langetermijnwerk.’ 

Hebben jullie een favoriete reportage? 
Lin: ‘De kracht van Pano zit volgens mij in de mix van thema’s waarvan je als kijker weet dat je er iets van zal kunnen bijleren. Maar omdat de reportage over rusthuizen zoveel impact heeft gehad, denk ik dat we daar allebei heel fier op zijn. Al ben ik op veel reportages fier. Het is alsof je zou vragen wie van mijn kinderen ik het liefst zie, dat gaat ook niet.’ (lacht)
Pascal: ‘We proberen elk seizoen beter te worden. In het eerste seizoen zaten er een aantal reportages tussen waarbij iedereen nog wat zoekende was. Het tweede seizoen ging al beter. Dat zagen we ook in de cijfers, wat van belang is voor de impact. Ik hoop dat er in het derde seizoen, dat in september van start gaat, opnieuw een evolutie zal zitten. We merken ook dat mensen het merk Pano meer en meer leren kennen. Nu gebeurt het al dat mensen zeggen ‘Ah, ’t is Pano vanavond, ik ga zeker kijken’, terwijl ze niet weten wat er te zien zal zijn. Dat ligt natuurlijk ook aan het feit dat we al een paar keer het onderwerp zijn geweest van een lange discussie in het Vlaams Parlement, het federale parlement en alle media.'
Lin: ‘Omgekeerd gebeurt het ook dat we tijdens het rondbellen heel vaak: ‘Oei, ’t is Pano!’ te horen krijgen, omdat mensen weten dat we op zoek zijn naar dingen die ze niet graag vertellen. Toen het kabinet van minister Crevits lucht kreeg van het feit dat we bezig waren met een reportage over het basisonderwijs en de moeilijkheden daar, belden ze ons ongerust op. Ze wilden graag weten wat de reportage zou blootleggen om hun communicatie te kunnen voorbereiden, omdat ze ondertussen weten waar we voor staan.’

Pano Live | Armoede in Vlaanderen

Donderdagavond (19u-21.30u): 13/9 2018
Bibliotheek De Krook, lokaal De blauwe vogel – verdieping: -1, Miriam Makebaplein 1, Gent

Pano Live staat garant voor een boeiende en interactieve gespreksavond rond een bepaald thema. Je krijgt meer inzicht in dat concrete thema en je kan zelf ook vragen stellen aan makers én experten. Bovendien komt je ook te weten hoe een Pano-reportage tot stand komt. Het thema van de eerste Pano Live is armoede, naar aanleiding van de Pano-reportage die op woensdag 12 september om 21u25 op één wordt uitgezonden. Reporters Phara de Aguirre en Sara Van Boxstael tonen de schrijnende werkelijkheid van een leven onder de armoedegrens: 1 op de 10 Vlaamse kinderen groeit op in armoede. Vijf jaar na de spraakmakende Panorama-reportage Arm Vlaanderen gaat Pano terug naar de geïnterviewden van toen. Is er iets fundamenteels veranderd, vijf jaar later? Maak samen met de makers Phara en Sara, de hele redactie van Pano én expert Kinderrechtencommissaris Bruno Vanobbergen de eerste Pano Live mee. Vanaf 19u herbekijken we de Pano-reportage op groot scherm. Om 20u start het panelgesprek.

Bruno Vanobbergen, Lin Delcour, Pascal Seynhaeve, Phara de Aguirre, Sara Van Boxstael
€ 5 | € 4 | € 2.50 | € 1 - Kansentarief via UiTPAS Regio Gent
Code: 18AS5987
I.s.m. Bibliotheek De Krook, VRT NWS

Klik >> hier << om je in te schrijven voor deze activiteit. 

Tijdschrift Vormingplus

Bekijk ons winteraanbod op Issuu.